Çocuk Genel Kadın

EŞKIYALIKTAN VELİLİĞE

Written by furkan

Fudal b. iyaz hazretleri, tövbekarların önderi,kerem ve ihsan güneşi, vera’ ve irfan deryası,sufiler zümresinin ulularından ve iki dünyadan yüz çeviren büyük bir veli idi.

Önceleri, Merv ve Ebiverd şehirleri arasında eşkıyalık yapardı. Fakat tabiatı hayır ve salaha meyilli idi. Öyleki soyduğu kafilede bir kadın bulunacak olsa, ona ilişmezdi. Fakir ve sermayesi az olan bir adamın malını almazdı. Herkese sermayesine göre birşey bırakırdı. Sahranın ortasında bir cadırı vardı. Eşkıya reisi olduğu için kendisi içeride otururdu. Adamları soydukları her kafilenin malını önüne getirirler, oda dilediğini kendine ayırırdı. Birgün muazzam bir kervan çıkageldi. Eşkıyalar kervanın gelmekte olduğunu fark edip hazırlık yaptılar. Kervanla birlikte bir kişi haramilerin sesini işiterek, kafile başkanına haber verdi başkanda haramilerden gizlemek için yanındaki altınları alıp çöle açıldı. Orada bir çadır gördü. Çadırda sırtına aba giymiş biri oturuyordu. Bu Fudayl’dan başkası değildi.

Durumdan haberdar olmayan başkan, altınları ona emanet etmek istedi. Fudayl altınları çadırın içinde bir köşeye koymasını söyledi. Başkan da altınları bırakıp geri döndü. Kervanın yanına varınca haramilerin bütün kervanı soyduğunu gördü. O da geriye kalan birkaç eşyasını toplayıp,çadırın yolunu tuttu.

 

oraya vardığında birde ne görsün! Eşkıyalar oturmuş malları sayıyorlar. Adamcağız bir ah çekti ve,

– Demek altınlarımı haramilerin eline teslim etmişim,diye hayıflandı. Geri dönmek isterken Fudayl onu gördü ve

-Gel diye seslendi. Oraya varınca Fudayl,

-Senin burda ne işin var diye sordu başkan,

-Emaneti almak için gelmiştimde… dedi, Fudayl

-Nereye koyduysan git oradan al dedi. Adam gitti ve kitapları koyduğu yerden aldı. Yoldaşları Fudayla

-Biz bu kervanda hiç nakit bulamadık,sen ise bunca nakidi iade ediyorsun dediklerinde Fudayl

– O hakkımızda hüsnüzan besledi ve ben de Allah Teala hakkında hüsnüzan besliyorum. Ben onun hakkımdaki hüsnüzanını doğru çıkarttım. Belki Allah teala da benim hakkımdaki hüsnüzanımı doğru çıkarır dedi.

Fudayl b iyaz ilk zamanlarında bir kadına aşık olmuştu. Eşkıyalıktan her ne elde ederse ona gönderirdi Zaman zaman kendisi de yanına giderdi, tutkusundan ağlardı.Bir defasında yine aksama kadar gönül eğlemiş, çıktığı duvar üzerinde kadınla muhabbet ediyordu. Bu esnada oradan bir kervan geçmekteydi. İçlerinden biri Kuran ı Kerimin,

‘İman edenlerin allahı anma ve ondan inen Kuran sebebiyle kalplerinin ürpermesinin zamanı daha gelmedimi?’ ayeti kerimesini okuyordu(hadid 57-16)

Okunan bu ayet ok gibi Fudayl ın Kalbine saplandı içinden,

-Geldi geldi… Hatta geçti bile,diye söylendi. Kendinden geçmiş bir halde şaşkın ve mahcup olarak harabeye sığındı. Günahlarına samimiyetle töve etti. Kafilede bulunan kimseler,

-Fudayl yolumuzun üzerinde… Acaba nasıl gideceğiz, diye birbirleri ile konusuyorlardı. Onların bu konuşması Fudayl söyle seslendi:

– Size müjdeler olsun! Şimdi o yaptıkarına pişman oldu tövbe etti bundan önce nasıl siz ondan kaçmıssanız oda bundan sonra sizden kaçmakta aynı işleri yapmaktan uzaklaşmakta sakınmaktadır, diye tövbe etiğini bildirdi.

Bundan sonra hasımlarını ve haksızlık yaptığı kimseleri memnun etti aldığı malları fazlasıyla sahiplerine geri verdi Herkesle helalleşti samimi tövbesi onu Allahın sevgili kulları arasına soktu…

 

 

Leave a Comment